گاه‌شمار

کارگاه‌های امپراتوری، صنعتگرانی از سراسر قلمرو را گرد می‌آورند و زرگری درباری، حجاری سنگ و آجر لعابی را با ظرافتی چشمگیر تولید می‌کنند.

ظروف نقره، بافت ابریشم و تزئینات گچ‌بری، واژگان بصری‌ای — مدالیون‌ها، جانوران روبه‌روی هم، نقوش بالدار — پدید می‌آورند که فراتر از ایران نیز گسترش می‌یابد.

فلزکاری منبت‌کاری‌شده و سفال زرین‌فام رونق می‌یابد؛ آجرکاری و کاشی همکاری دیرینهٔ خود با معماری ایرانی را آغاز می‌کنند.

ارتباط در سراسر آسیا، رنگدانه‌ها و شیوه‌های نقاشی جدیدی را وارد می‌کند؛ سفال لاجوردینه و طرح‌های بزرگ کاشی‌کاری پدیدار می‌شوند.

کارگاه‌های درباری در هرات، نگارگری کتاب، تذهیب و صحافی را به مکتبی منسجم و بسیار منظم می‌رسانند.

اوج سازمان‌یافتگی صنایع‌دستی ایرانی: کارگاه‌های سلطنتی قالی‌بافی، کاشی هفت‌رنگ، خاتم‌کاری و تولید ابریشم و مخمل در مقیاس تجاری.

کارگاه‌ها خود را با بازارهای صادراتی و عکاسی وفق می‌دهند؛ میناکاری، نقاشی روی لاکی و تولید تجاری بزرگ قالی گسترش می‌یابد.

نهادهای دولتی مستندسازی و طبقه‌بندی صنایع‌دستی را آغاز می‌کنند؛ برخی سنت‌های روستایی با گسترش صنعت رو به افول می‌روند.

استادکاران در کنار طراحان و مرمت‌گران کار می‌کنند؛ چند فن تنها با تعدادی معدود از صنعتگران مستندشده باقی مانده‌اند.